Miłości…….moja

Długo zastanawiałam się, czy potrafię, czy umiem napisać o czymś tak pięknym jak Miłość. W sumie z dozą nieśmiałości się do tego zabieram.

Jest to najpiękniejsze uczucie, które towarzyszy nam już od narodzin. Najpierw jest bezbronna, cichutka, otulona spokojem. Później nabiera rozpędu, jest szalona, bez zahamowań, taka czysta, bez zobowiązań, nie licząca się z tykającym zegarem.

Uskrzydla nas. Jesteśmy wśród gwiazd.

Nagle ogarnia mnie zaduma w tym momencie, czyżbym zapomniała o niej?, a teraz pod wpływem rozpędzonego długopisu, budzi się we mnie to coś, o czym zawsze wiedziałam.

Każda miłość jest w nas, i nie jedno ma imię.

Miłość to szum fal, to piasek z plaży na stopach, pierwsze promienie słońca, okalające nasze ciało. To park, nawet zachód słońca wśród bloków w centrum miasta.

Najpiękniejszy uśmiech dziecka, muśnięcie pocałunkiem, zapytanie rodzica: „wszystko dobrze ?”. Słowo „ kocham cię” nie raz jest niczym w stosunku do czynów. Tylko nie zapominajmy, że fajnie go usłyszeć. Czujemy się bezpieczni. Nieważne czy mamy jakiś problem, coś trudnego przed nami do zrobienia. Pamiętajmy, że są osoby, którzy mówią: „jestem”. Nie oczekujmy od nich wyręczenia nas w pokonywaniu problemów. Oni po prostu są. Są w naszych sercach, umysłach. Wiemy, że nie Jesteśmy sami.

Pamietajmy!! Nigdy prze nigdy nie odwracajmy się od nich. Możemy strzelić przysłowiowego „focha”, ale nie kończmy naszej relacji.

To nie jest dobre dla nikogo. Nie wyobrażam sobie życia, gdybym nie miała kontaktu z moją rodziną. Oni po prostu są.

Nie zatraćmy się w tym obecnie troszkę dziwnym świecie. Pamiętajmy, bądźmy sobą.

Kochajmy się, i pozwólmy się kochać. To naprawdę nie wiele, a daje bardzo dużo.

Do miłego…..